Stupid fuckin’ people

The Bellrays

O pasado sábado, fixemos unha visitiña curta a Vigo, para ver o Museo de Arte Contemporánea; e xa de paso aproveitamos para sacar unhas fotos, cear con Bea e coñecer a José III de Urgal y Puentes. Por certo, que pasa nesa cidade que todos os homes levan o mesmo nome? Ou é que o desta rapaza é obsesión? Contounos da súa nova empresa, Triqueta verde, e dos moitos proxectos que ten… e que desexo que collan forma. E á volta da cena, atopámonos con que un amable veciño da cidade olívica nos deixara este fermoso e imborrable recordo, feito coa roda de reposto dun todo terreo, segundo deduciu o meu mecánico a raíz da forma do golpe e dos tacos de goma impresos:

A pena é que o artista preferiu ser anónimo, e non deixou a súa firma, nin sequera un número de teléfono ao que chamalo para agradecerlle a súa obra. E realmente perdeuse un montón de palabras bonitas que lle tiña pensado dicir…

Acabo de chegar do taller, e xa teño, moi por enriba, diagnóstico e orzamento. Vaime tocar cambiar o capó, porque este está todo dobrado na parte frontal, e se conseguen un de segunda man, a cousa vai quedar en só uns 270 ou 300 euros. Marabilla. Toda unha peza de arte exclusiva polo custe da letra dun coche novo. Que sorte a nosa. Aínda non ten 100.000 km e xa parece o carro de Frankenstein.

Xa sei que diredes que son racista, pero máis alá da fama e do famoso chiste sobre o mal que se conduce en Vigo, isto é o colmo do incivismo e do filloxxxxxismo. Xa sei que haberá quen me lembre que a muller do meu tío Miguel é viguesa e, pola contra, boa persoa, e ata parece que sabe conducir. Pero … Para que ten esta xente seguros? Ou é que poden pagar un 4X4 e non unha chamada a ING Direct? Ou é que, directamente, dálles igual escarallarlle o coche aos demais? Teño a impresión de que en Vigo falta, en xeral, un pouco de respecto polos demais -e por si mesmos-. E se aínda por riba trátase dun vigués cun todo terreo, xa a temos clara.

Ara di que non me estrese, que podía ser peor e tal. Pero a min o que me pide o corpo é facer como o francotirador de Romero Donallo e pasar a noite na galería, esperando a que pasen os pijos cos seus coches grandes e….

O que está claro é que vai pasar moito tempo antes de que me apeteza volver a Vigo. E de que teña cartos para ir a calquera outro lugar.

Last Saturday, we visited the Contemporaneous Art Museum, in Vigo. I also took some pictures and in the evening, we had dinner with Bea. She introduced us her new boyfriend, also called Jose (she had three consecutive boys called Jose) and told us about her new enterprise.

When we came back to our car, we found this nice souvenir from a Vigo’s resident, made with his/her 4X4 spare wheel:

Of course, this artist left no signature, no phone number to call him back and thank such a wonderful present with a bunch of nice words from my repertory…

I’ve just come back from the mechanic and the reparation will cost 300€ and a new egine bonnet. Such an exclusive piece of art for a ridiculous price. 99.000 km yet, but it looks like the Frankenstein car.

I know, you’ll say I’m a racist, but people in Vigo drive very bad. Please, try to find a good e-translator for this post and then you’ll understand what I mean. Why somebody who can afford a 4X4 doesn’t stop and leave their number? Don’t they have an insurance? Maybe, they don’t care about other people and their cars.

I think I won’t a go gain to Vigo, for a long time… and anywhere, until I save some money.

We’re a happy family

Ramones

Unha vez comentada a anécdota do día no post anterior, pasemos á categoría, obviando elegantemente o outro gran suceso do sábado: o momento en que a N desconectáronselle os dous hemisferios do cerebro ao intentar comprender como se fai un papillote de verduras.

Este sábado, 30 de xaneiro, inaugurouse a praza de Marcial Villamor Varela, xunto á rúa do Olvido. Foi un día denso e intenso, que comezou, no que a actos se refire, ás 17:00 horas cunha conferencia sobre Marcial e o seu compañeiro de militancia José Villaverde, a cargo de Dionisio Pereira. Coma sempre, Dionisio estivo brillante e magnífico, nunha conferencia que soubo a pouco, pese a que durou máis dunha hora.

A continuación, ás 19:30, deu comezo o acto en si de inauguración da Praza. Contamos coa condución por parte de Miguel de Lira (Currás de Mareas Vivas), e as intervencións do alcalde de Santiago e de Manolo Rivas, quen se achegou a Compostela expresamente para participar no acto.

Sen lugar a dúbidas, a intervención máis destacable da tarde foi a de meu pai. Como non podía ser menos, non foi quen de conter a emoción e durante o seu discurso tivo que interromperse en varias ocasión. Podedes lelo íntegro e sen pausas, se é que vós sodes capaces, aquí.

discurso

Tamén se proxectaron algúns vídeos, e se fixeron moitas fotos, que se queredes podedes ver.

Despois, houbo unha cena familiar, á que asistiron algúns dos convidados ao acto. Foi a peor parte, porque pese a que a cena foi saborosísima -de verdade- foi demasiado para a capacidade do meu estómago e non fun quen de pegar ollo durante a noite. Outros optaron, directamente, por pasala en vela e celebrar a xornada.

Pasou o día, xa que logo, e toca facer balance. Coa inauguración da praza, a memoria de Marcial Villamor, a da súa familia, e a de tantos outros sindicalistas represaliados foi honrada. Por suposto, hai xente, os de sempre, que se senten aldraxados por este feito. Non hai máis ca ler a folla parroquial e os seus comentarios. O verdadeiro oxímoron, señores, é pensar que existe unha dereita civilizada, cando seguen a ser os mesmos cafres cavernarios de sempre. E senón, que llo pregunten aos veciños do Olvido, cando os concelleiros da dereita viñeron ao barrio a intoxicar co rumor de que o Goberno pretendía cambiar o nome á súa rúa. Cousa que non era certa.

O gran problema desa xente é que non acaban de aceptar que nós cambiemos por completo a dirección da súa nave; os reaccionarios dirixíanse cara o solpor e á escuridade. Por iso, agora estamos a recoller o ronsel de mortos que foi deixando o franquismo, e convertémolos na agulla do noso compás, nos puntos que sinalan a nosa ruta cara a luz do abrente. Porque os que caeron sabían que calquera noite pode saír o sol.

Pero quedémonos coa parte positiva. O obxectivo foi conseguido, e en gran parte polo mérito de meu pai para que esta iniciativa chegase a bo porto. Traballou e esforzouse moito, e grazas a iso, desde antonte pode sentirse máis tranquilo, porque saldou unha débeda da infancia: por fin pode dicir, ben alto e ben fachendoso, o nome do seu avó. Papá, estou orgulloso de ti; aínda que chores coa emoción.

Broken down piece of junk

Brian Setzer, 13. (here, the Bo Dudley’s cover)

Xusto, xusto este día a lavadora tiña que escarallarse. Tivemos que escorrer a roupa a pulso. Toda a cociña quedou chea de auga. Volverá á nosa casa o home sabio que amañaba lavadoras?

Right this day, the washing machine broke down. Damn! We had to wring our clothes by hand, and the kitchen floor was flooded of water.

Hoy como ayer

Sin Dios, Odio al Imperio

Este sábado, 30 de xaneiro, ás 19:30, celébrase o acto de inauguración da Praza de Marcial Villamor Varela, o meu bisavó (a praza está xunto á rúa do Olvido, no barrio de Sar, onde residiu coa súa familia ata que se viu obrigado a fuxir da morte). Antes, ás 17:00 horas ese mesmo día, haberá unha charla a cargo do historiador e amigo Dionisio Pereira no Colexio da Inmaculada, na cal falará de Marcial e do seu compañeiro e veciño José Villaverde. Estades tod@s convidad@s.

This Saturday, 30^th January, at 19:30, the Marcial Villamor Varela Square (my great-grandfather) will be open to the public. If you are in Santiago, please, come over. You’re welcome.

See no evil

Television, Marquee Moon. 1977

Unha foto dun poste reemisor de televisión. Se cando a miña nai dicía que a televisión é mala… Satán é o meu presentador!!!!!!!!

A picture from a relay mast. Satan is my broadcaster!!!!!!

Miguel Souto – LaVoz

Daydream about white lines

Sunshine, Necromance (2003)

Remato xa coa serie de fotos sobre Santiago nevado. Agardo que vos gusten. A min non me entusiasman, pero o Etel di que algunhas son bonitas. O sábado, erguémonos cedo para ir a dar un paseo (de tres horas!) pola nosa branca cidade. O certo é que parecía un mundo novo e distinto: o parque de Belvís, Bonaval, e o contorno da Catedral estaban tan cambiados que parecían un lugar estraño. Por certo, creo que foi o día da miña vida en que vin máis cámaras de fotos!

This post finishes the news & pics about Santiago under the snow. Hope you like them. I’m not fully satisfied, but Etel said they are OK. On Saturday, we woke up early and walked thorugh our city’s favorite places: Belvís and Bonaval parks, the squares surrounding the cathedral… Everything looked so changed and strange, that we felt like discoverers of a new world. And I’ve never seen such an amount of photographic cameras!

Stone cold crazy

Queen, Sheer heart attack (Temazo!)

Esta mañá, como corresponde, erguinme ás 6:30, ducheime, e almorcei mentres escoitaba a radio. Non paraban de falar de rúas nevadas, coches atrapados, xente que non podía ir a traballar… Bah, mariconadas, pensei eu. Ata que abrín as cortinas do salón e vin o panorama. É a primeira vez, que eu lembre, que o resto de Galicia quedades incomunicados de Santiago. Así que pegueime o madrugón, e quedei sen ir a traballar.

Xa sei que pensaredes que o da neve é unha mala escusa, propia de certo profesor de secundaria que todos sabemos. É certo que era unha nevadiña de nada. Pero despois entereime de que ás 11:30, xente que saíra de The Road ás sete e media da mañá aínda non chegara a Pontevea; e que a xente do Milladoiro non puido vir a traballar a Santiago e tivo que dar volta. E a Avenida de Lugo estivo convertida nunha pista de xeo e pechada ao tráfico ata pasadas as 12:00. Asegúrovos que, cando estaba saíndo da casa, deume auténtico medo coller o coche.

Aquí hai algunhas fotos feitas desde a fiestra de casa a medio día. Non valen moito, pero é curioso ver a Avenida de Lugo sen coches e coa xente camiñando por ela.