Si, xa sei que é de Amy Winehouse, pero teño os meus motivos…
Aquí estou de volta, un ano máis vello e vencendo a preguiza que dá escribir. Semella que o esguince subiume ata o cerebro, e que cústame máis contar as miñas historietas. Tamén pode ser causa da idade. E non é que houbera moitas novidades neste tempo, porque entre unha cousa e outra, estou bastante parado (é un chiste).
O caso é que o maldito nocello segue a darme a lata. Relendo o último post, queda claro que como adiviño non teño ningún futuro (mira, outro chiste). Nin curei o pé en tres semanas, nin se cumpriron as expectativas que anunciaba sobre a temporada de setas.
Así que sigo coxo, sen poder andar moito, sen conducir, e por suposto, sen actividades complicadas como correr ou saltar: se non son capaz de aguantar moito tempo de pé, non digamos xa o que sería facer deporte. De feito, o problema non é unicamente o esguince, senón unha tendinite que previamente sufría no Aquiles, e que podería ter devido en rotura de non ser por unha oportuna patada que me impuxo o necesario reposo.
O estraño caso do meu nocello con forma e tamaño de cebola levoume a consultar varios médicos, e todos dixeron o mesmo: o deporte é malo para o corpo, e a certas idades, é peor. Algo xa sabido e comentado neste blog. A última traumatóloga coa que consultei recomendoume que, a non ser que gañase diñeiro co tema do fútbol sala –que non vai ser o meu caso-, me dedicase a cousas máis suaves e apropiadas á miña condición e senectude, como o ioga, a natación, ou mirar obras (iso si, sentado). Xusto, xusto, o mesmiño que me di a muller. Sniff.
Así que os médicos mandaron que tiña que ir a rehabilitación, e vendo o que lle pasou á Amy por dicir “Non, non, non”, eu dixen “si, si, si”, e comezarei esta mesma semana. Obríganme a facer un montón de cousas, das que a metade non sei o que significan. Teño que facer potenciación muscular dos sóleos (?), propiocepción (¿?¿?), un lote máis de tratamentos, e o que mellor pinta me ten, cinesiterapia. Sospeito que isto último é ver películas motivacionais sobre xente que supera as súas limitacións físicas, tipo Rocky, Fama, Carros de Fuego ou John Bobbit.
Vamos, que o esguince segue dando pé (outro chiste máis, hoxe estou que racho) a moito comentario, pero ao mesmo tempo, impídeme facer unha vida normal. Isto significa que apenas saímos dúas ou tres veces a por cogomelos, e só en zonas de pouco monte… pero todas con resultados magníficos. A temporada non foi boa, porque o verán durou dous meses máis do previsto, pero aínda así nós tivemos sorte. Creo que este ano collemos os mellores boletus da historia, sobre o cal algúns afortunados lectores poden dar fe. E outros aínda están a tempo de facelo, porque témolos conservados.
Queda unha última cuestión, relacionada en certo modo cos cogomelos. Hai uns días, ao comezo do acueduto festivo este, visitamos a Mr. E. en Ourense. A escusa que puxemos foi a de apañar níscalos nos montes que el coñece, pero o motivo real era que nos levase de paparota e a bañarnos nas augas quentes da súa cidade. Nas naturais e termais, que das outras xa temos na casa. Ou pensades que non nos lavamos? Mentres estabamos pracenteiramente a remollo durante horas como bacallaus curados, algún desaprensivo rompeunos un dos cristais do coche, así, en complot, con la intención de revolver, a ver si encontraba algo de valor…
E revolveron, e atoparon, e roubaron unhas gafas de sol, produto de gran valor e especialmente demandado no mes de decembro. Por suposto, non levaron nin os quilos de setas, nin moito menos os libros que tiñamos no carro, porque esas porquerías non as quere ninguén. O coche xa está arranxado grazas ao seguro, que para iso está, pero desde ese momento Ourense queda engadida á lista de vilas que non volveremos visitar co 206, xunto con Vigo.
A este ritmo, ou deixamos o coche no garaxe e nos movemos con excursións desas de “ao regreso, demostración de olla express”, ou imos tachar tantos destinos que o noso vai parece o mapa dos Simpson cos estados nos que teñen prohibida a entrada.
PD: Seica o da cinesiterapia non consiste precisamente en ver películas, senón en facer exercicios co pé… pois case o prefiro, porque se me chegan a poñer unha peli xaponesa como a que vimos en Cineuropa, si que me ía dar un esguince cerebral grave.
