Radio Gaga

Queen

 

Os xornalistas son unha raza aparte. Teño tratado cuns cantos, e teño formada a opinión de que o que non está como unha cabra, está mal da cabeza, dito sexa isto con todo o cariño e o bo sentido de ambas expresións.

Ademais, teñen un poder terrible: escriben nos xornais, ou falan nas radios e televisións. E como os demais non o podemos facer, estamos nunha seria posición de desvantaxe. Vale, teño un blog, e máis de 5.000 accesos pero… de que serve isto cando tes un problema con algún deles?

É unha das cousas que levo peor do meu novo traballo. Agora síntome baixo a presión de saber que o que digo, e o que fago, pode ter repercusión mediática. Eu procuro levarme ben coa xente, xa sabedes que non son amigo de pelexas e loitas. Por iso, tiven un serio desgusto onte con motivo dun pequeno “intercambio de pareceres” cos compañeiros e amigos da radio municipal.

A culpa foi miña, por pedirlles que gardaran durante un día unha noticia que eles conseguiran pola súa conta e en primicia. Véxome obrigado a tratar a todos os medios por igual, e pese a que debo coidar aos públicos máis que aos outros, non podo conceder exclusivas alegremente. O cal é doloroso para un bo profesional. Ese foi o motivo da discusión.

Digamos que 14 emails en case dúas horas, as cousas volveron ao rego. Ou iso pensaba eu, porque o peor estaba por chegar. O caso é que recibín, xa case contra as 12, un correo de ‘reconciliación’, provinte dos compañeiros de informativos, Chus e Fran, no que me dedicaban un enlace á canción ‘Perdóname’ a cargo dun imitador de Camilo Sesto, e me preguntaban se volviamos a ser amigos.

A min, parvamente, non se me ocorreu outra cousa que facerme o digno e, completamente en broma (conste en acta), contestar que eu non tragaba con éxitos menores nin imitadores, nin con outra cousa que non fora ‘Vivir así es morir de amor’ dedicado en antena.

E así foi. Ao momento recibín un último correo que me dicía que conectara a radio. Mimá. A que me esperaba. Púxenme branco. Despois dun fragmento do ‘Al Fresco’ de Muchachada Nuí sobre os tontos do pueblo, puxeron a maldita canción. Así que tiven que saír correndo a esconderme nalgún sitio para evitar poñerme a cantar en público. ¿Están ou non están tolos? E outra cuestión relacionada ¿que clase de gusto musical ten o Etel? ¿E como conseguiu pergarmo?

Pero tranquilos, que souben como vingarme. Así que aquí podedes vernos a Fran e a min, en plena reconciliación. A el gustoulle a foto e xa a subiu ao seu feisbú.

Podedes escoitar o ‘incidente’ no podcast da radio. É case ao final; se poñedes o botón do reprodutor na barra de progreso, viría a estar a unha distancia do final semellante ao ancho da flecha do ratón. Deben ser os últimos 10 ou 15 minutos. Fran é o que ten a voz de señor maior e berra continuamente o meu nome. Se escoitas a parte do concurso publicitario de motos Calvelo, é xusto antes; se escoitas a parte do sorteo dos bonos de turismo rural, é xusto despois. Non podo indicarvos con máis precisión…

Xa sabedes. Nunca vos metades en leas cun xornalista, e menos cando está a piques de entrar en directo.

Agardo que vos sirva a vós tamén como lección. Xa sabedes que estou aquí “para serviros”. YEEEEEEHAAAAAAAAAAAAAAAA!

White Rabbit

Jefferson Airplane, 1969 Woodstock

 

Supoño que sabedes que a canción fala das aventuras de Alicia no País das Marabillas e o que lle sucede cando come setas…

Onte tivemos a saída do curso de micoloxía ao que estivemos asistindo en setembro, no cal nos regalaran o saco para cultivar as setas. Foi unha mañá moi agradable, desde que saímos ás 9:30 ata que comezamos a preparar a exposición dos cogomelos apañados, pasadas as 14:00.

Aprendemos moito, tanto no curso como na saída. Por exemplo, que eses funguiños pequenos e malvas son unha especie de lacaria. Son comestibles, pese ao que poidades pensar ao velas, e seica están moi ricas en revoltos.

O certo é que aínda non comemos ningunha seta que teñamos apañado no monte. Aínda non nos fiabamos tanto. Pero máis alá de apañar setas pola ansia de comelas, é estupendo pasar a mañá de pateo polo monte, camiñando polas fragas, e vendo cousiñas preciosas como as que atopamos onte, e que vós podedes descubrir na galería do Picasa.

É curios. Hai uns anos, en lugar de falar do interesante que é pasear polo monte, estaría analizando a importancia de durmir ata pasadas as 12:00. En cambio, agora, direivos que para a próxima fin de semana estaremos en Pena Trevinca de turismo rural, á procura do cogomelo. Xa vos contarei que aparece. E desta vez, paparemos o que apañemos.

Vai todo ben? Are you ok?

I guess you know this song talks about Alice’s adventures in Wonderland, and what happens to her when she eats mushroom…

Yesterday, we had our field trip for the “mushroom school” we attended last month -the one from which we got the harvesting sac. It was a nice day, from 9:30, when we left, to 14:00, when we started the exhibition of the many mushroom we collected.

We’ve learned a lot, as well during the field trip, as during the course. I.e., those lil’ violet mushroom are Lacaria, are edible despite their odd look.

We didn’t eat yet any mushroom we got from our excursions. But, further from an interest at eating them, mushroom are appealing by themselves. You can see, and photograph, very nice things, as you can check at my Picasa. And a morning walk by the forest is a great thing.

It’s strange. A few years ago, I wouldn’t talk in a positive way about getting up in the morning, just to exercise and walk for miles in the misty wilderness. But nowadays, I’m telling you even more: next weekend, we’ll go to a rural tourism dwell, in a mushroom search. And this time, we’ll eat what we find. I’ll tell you soon.

Garage Land

The Clash, 1977.

 

Gústache o garage? A música que poñen (ou poñían) no Reixa? O rock and roll dos 60, tan primario como o dos 50 pero máis salvaxe, o xénero precursor da música punk?

A min estame voltando completamente tolo. Non sabedes como me fai desfrutar, nin o bo que é marchar a traballar cada mañá mentres escoito aos Fabs, aos Sonics, aos Rats, aos Tigermen, aos Shame, aos Barracudas, ou aos Shandells.

Tiger Guitar!!!!!

Do you like 60’s garage rock? As primitive as 50’s rock, but wilder. The style forerunner to punk rock.

It’s turning me crazy! For the last weeks, I can just listen to this music. It’s wonderful to leave home early in the morning, and drive to work listening to the Baracudas, The Fabs, the Sonics, the Rats, the Tigermen, the Shame, the Shandells….

Tiger guitars!

The elite – Come to you

The novas – The Crusher

The trashmen – Surfin’ bird

The rats – The rats revenge

The Jujus – I’m really sorry

The count Five – Psychotic reaction

The Remains – I can’t get away from you

The Legends – I’ll come back

Long John & the Silvermen – Heart Filled With Love

The beaux Jens – She was mine

 

No Lunch

Great album of D-Generation

Son as seis e media da tarde do venres. Acabo de chegar do traballo. Saín da casa ás sete e media da mañá. Vou comer, ou merendar, ou cenar, xa non sei. Botei dez horas seguidas traballando. Realmente case non teño nin fame. Polo menos, desta vez non trouxen traballo para a casa.

Chego á casa e alédaseme o día en canto a vexo. Menos mal que ela segue aí…

It’s 6:30 pm, friday evening. I’ve just arrived from work. I left home at 7:30 am. Now I’m going to have lunch, an afternoon snack, dinner… i’m not sure how to call it. I’ve worked for ten consecutive hours. I’m not really hungry. At least, his time I have no work to do at home.

I arrived home and, as soon as I saw her, she made my day.  I’m so glad she stands there…

She stands there, D-Generation

Boris the spider

The Who

Unha actualización rápida, a base de foto. Podedes atopar máis coma esta na carpeta das setas do meu Picasa (click na foto) / A quick one, just a picture. You can find some more at ‘Setas’ in my Picasa (click on the picture)

LOST

Iggy Pop, from Beat’em up

Araceli, a miña moza, está enganchada a Perdidos. É así de duro, pero hai que recoñecelo desde un principio. Eu creo que todo comezou hai un par de anos, cando tivemos gripe e pasamos unha semana vendo as tres primeiras tempadas da serie do tirón. Sinceramente, eu collinlle unha certa alerxia por saturación.

É curioso, porque a ela este tipo de series da tele non lle soen gustar porque non as ve cribles. Sen embargo está intrigada con todo o que pasa na illa, e cada vez que remata un episodio xa quere ver outro. Por ese motivo non foi capaz de agardar á estrea en televisión da quinta temporada, e estamos a seguir a serie por internet. Pode resultar incrible tendo en conta que se acaba de estrear en España, pero xa está colgada na web desde hai semanas. Podedes vela completa en páxinas como, por exemplo, series yonkis.

A min a serie gústame, pero non creo que sexa tan magnífica como moita xente pensa -e agardo non cabrear a ningún club de fans. É entretida, pero non consegue facerme superfan, nin espertarme tanto interese como me creaba cos primeiros episodios, nos que non sabías qué sucedía e estabas disposto a aceptar certas doses de fantasía. Teño que recoñecer que, como lle escoitei a un compañeiro de curro, ten un bo traballo de guión que fai dela unha serie interesante. E, ademais, protagonistas moi masculinos de melena loura e espesa barba.

 

Pero hai cousas que, ao meu entender, fallan ao respecto do ‘bo traballo de guión’ que dicía que ten a serie (ollo, vou destripar un pouco o que sucede nesta temporada, é a túa responsabilidade seguir lendo ou non). Refírome a que teño a impresión de que están rizando o rizo xa de máis, dándolle voltas e utilizando ‘trucos máxicos’ para darlle explicación a todo. Creo que no fondo, todos os que a vemos, preguntámonos, máis que como vai rematar a serie, se realmente rematará e se todo terá encaixe e sentido.

No tema de Perdidos hai dúas correntes: unha que pensa que os autores da serie tiveron unha visión incrible e planificaron, desde o principio, todo o que está a pasar agora.

E hai unha segunda corrente, á que persoalmente apúntome: que os tipos, ben que mal, foron inventando sobre a marcha, intentando cumprir coas esixencias que lles impoñían os directivos. Algo así:

Hai meses, nunha reunión de guionistas de Perdidos…

Guionista 1 (entrando na sala): ¡Tíos, tíos, que acaban de dicirme os xefes que hai que facer dúas temporadas máis da serie!

Guionista 2: ¡Non pode ser, quedaramos en facer só catro! ¡ Non temos ideas suficientes como para alongar tanto a historia!

Guionista 3: Mmm… E se facemos que viaxen no tempo e que a illa se mova de sitio e que os mortos resuciten e outras paridas polo estilo?

Todos ao unísono: Doutor Who!

Guionista 1: E coseguiremos que a serie teña sentido ao final?

Todos ao unísono: …

E creo que así foi a cousa.

 

Sad is the hunter

The Groundhogs (Hoghwash)

Esta tarde de domingo tocou poñer en práctica os coñecementos do curso de cogumelos. Aínda non nos fiamos o suficiente como para apañalos, así que o único que fixemos foi identificalos -os que somos capaces- e fotografalos. Comezan a parecerme un obxecto interesante desde ese punto de vista, tanto que de feito estou pensando en mercar un filtro con lente de aumento. De todos os xeitos, non era moi bo momento porque apenas choveu nos últimos 15 días, por iso non houbo boa “caza”. Podedes ver algunha que outra foto aquí.

This Sunday afternoon we “hunted” mushrooms, trying to use the knowledge we got from the course. We don’t trust yet our instinct, so we just tried to identify and picture them -didn’t eat any of them. I thing mushrooms are interesting even under an artistic point of view, and I’m considering to buy a close-up lens for my camera… Anyway, we almost had no rain during the last days, so we had a poor “hunt”. You can see some pictures here.