Como mañá é o día de Reis, decidimos facernos un auto-regalo e cambiar a lámpada do salón, para que por fin teña aspecto de casa e deixe de parecer un escaparate dunha tenda. E antes de que preguntedes: non, non é do Ikea. É do Bricoking. Xa estades vindo a estreala.
In Spain, we have the tradition of the three Wise Kings, who bring presents to the children during the night from the 5th to the 6th of January. We decided not to wait, and get us a new lamp for our living room. Now, it looks like a real home.
Este ano estaba eu disposto a deixarme levar polo espírito navideño, pero pouco tardou a cousa en torcerse. A culpa é do can dos veciños, que se pasou toda a noite ladrando e ouveando, sen deixarnos durmir, e que trouxo ademais como consecuencia que os do piso do lado nosa se dedicasen a petar a parede como se a quixeran tirar. Menuda noitiña. Si, o can do noso querido veciño do piso de arriba, o mesmo cuxa nena deixara prendido o mecano, o mesmo que antes tiña un gato que miañaba, o mesmo que tiraba as cabichas dos pitillos prendidas ao patio de luces. Ese.
Dáme a impresión de que deixaron ao bicho só e por iso berreaba. Non se me ocorre como solucionar o asunto este, salvo darlle unha boa lección ao animal. E despois, pensar en que facer co can. Que será quen menos culpa teña.
All my Christmas spirit is already gone. This year I wanted to make it last long. But a fucking dog, barking and howling all night, took me back to real world. We had no sleep, once again, due to our dear neighbor. The same one who’s daughter left a mecano turned on the whole night; the same one who had a noisy cat; the same one who used to throw lighted cigarettes to the buildings yard.
I guess he left the dog alone, and unattended. I don’t know how to solve this problem, but teaching that animal a tough lesson. And then, think what to do with the dog.
Como xa anunciaba un pouco no post anterior, esta historieta vai especialmente dedicada aos meus amigos filólogos, que son varios, pero tamén e a aqueles que falan habitualmente en inglés -os dous sectores máis críticos co meu atraso en actualizar-. E por suposto, aos meus queridos ferroláns, que son, neste caso, @s protagonist@s. Pídovos aos especialistas que opinedes sobre o tema, e que deixedes comentario sobre se credes que a miña dedución é correcta.
É de común coñecemento que dúas das miñas afeccións son a antropoloxía e a lingüística comparada (para o carro, pedante!; a ti o que che gusta é estar con xente e darlle á lingua). Unha das cousas boas do Nadal é a oportunidade de poñelas en práctica, dado que as reunións familiares obrigan a desprazarse a lugares remotos e exóticos, descoñecidos da maioría dos seres humanos, como é Ferrol.
A miña condición de visitante estranxeiro permíteme ser, naquela cidade, observador dos seus costumes desde unha óptica externa, cuestionándoos sen o prexuízo e a barreira que para eles introduce a normalidade. Claro que iso tamén me fai vítima das súas burlas, por non ser membro do grupo e por descoñecer os seus códigos secretos. Xa se sabe que ese é un rasgo propio das sociedades arcaicas e pouco civilizadas, que non están preparadas para recibir opinións innovadoras que perturban o seu status quo.
Unha das características máis peculiares de Ferrol é o peculiar idioma dos seus habitantes, que eles consideran un estándar normal, partindo da suposición de que somos os demais os que falamos raro, unha opinión moi estendida entre os nativos. Cren que o seu xeito de falar debería ser aceptado por todos os demais galegos, xa que somos nós os errados. Pero nesta ocasión non me referirei a palabras típicas deles como “resbalillo” (tobogán), “canfurnada” (festa rachada), “camarebatible” (cama abatible), ou “busero” (chófer de autobús); tampouco a aquelas que proveñen do mundo militar, como a expresión “estarrebaixado” (…de servizo, que equivale a estar de baixa), senón ao máis curioso de todo: os préstamos lingüísticos que proveñen do inglés, e que eles usan con total naturalidade, sen darse conta do raro que se fai para os que provimos dunha cultura avanzada.
Ante o escándalo que este feito xera no mundo occidental civilizado, permítanme que defenda aos ferroláns, por moito que os seus costumes poidan ser considerados bárbaros e aberrantes. Sei que a miña opinión resultará polémica nos círculos académicos, pero como dicía anteriormente, a naturalidade coa que se expresan fai que estas palabras estean xa incluídas no seu vocabulario a forza de uso, sen que eles o fagan de xeito premeditado ou consciente. Debemos, polo tanto, como individuos educados, ser indulxentes e permisivos coas súas lixeirezas.
Na pasada cea de Nadal, descubrín unha nova expresión, que me chamou moito a atención e que se suma aos “palabros” ingleses que os ferroláns utilizan como propios. Pero este é un caso curioso. Non é como outros préstamos que no seu momento se incorporaron como neoloxismos, ou como termos técnicos que designaban realidades que non existían naquel momento en galego, caso de “filispín” (ir a toda velocidade do Full Speed que figuraba nos controles de máquina dos barcos), ou o “brush” (dos cepillos de fregar a cuberta dos barcos).
Trátase da palabra “suíña”. Eu non sei se realmente é unha palabra galega, ou que ten uso noutros lugares aparte de en Ferrolterra -por favor, se tedes máis información, este é o momento-. Suíña refírese a unha persoa que ten un comportamento ruín, arteiro, falso e rastreiro.
Había unha posible alternativa para fixar unha orixe etimolóxica da palabra, e é que en latín os súidos son a familia dos porcos. Podería haber certa relación, dado o comportamento que se atribúe aos marráns. Pero é que no inglés atopei unha concordancia case total, tanto foneticamente como polo seu significado.
Os ingleses teñen unha palabra que significa canalla ou cabrón, e que tamén ten acepción de femia do porco, pero emprégase cun uso pexorativo e figurado, referido a persoas: “swine”. A súa pronunciación /swaɪn/ aseméllase a “suíña”. Unha palabra que, por certo, tamén é moi semellante en checo (svinĕ), en alemán (schwein), en danés (svin)… pero que non sei se neses idiomas mantén o matiz ofensivo do inglés.
Eu coido que sucede como coa expresión “jailán” (de highlander, provinte das terras altas de Escocia, coa que os ingleses designan aos aldeáns en xeral): por algún motivo, a influencia inglesa en Ferrol fai que o préstamo lingüístico substitúa a unha palabra preexistente. Non sei como se cuantifica esa influencia, que chegou principalmente a través da ría: o porto, os barcos, etc, pero debeu ser moita. Nin cal foi o proceso que levou a esa substitución. O que parece deducirse do seu uso é que, para os ingleses que visitaban Ferrol, os veciños da vila eran uns cabróns aldeáns. Pois que lles dean aos british, por jailáns e suíños.
Unha vez expostos os feitos, agardo que os membros desta academia fagan pública a súa opinión e resolvan, dunha vez, este misterio que estremece á humanidade, e se este nacho servidor de vostedes está no certo ou é un quiadas que anda coa troita.
Con apenas 24 horas de diferencia recibín críticas de dous dos meus ‘fans’ por non ter actualizado nos últimos tempos. Vaia! Parece que hai mono de iguanas azuis!. É unha pena que non haxa o mesmo interese cando se pide colaboración que cando é para esixir…
Como xa explicara no último post, andiven bastante liado por cuestións laborais nas últimas semanas. Desde o pasado 23 estou de vacacións, pero dedicado a rematar os traballos do curso de posgrao. Ademais diso hai que ter en conta que estamos en celebracións familiares, e iso significou pasar algúns días fóra. Por último, estou liado coa cena de fin de ano, da que este ano serei chef principal. E por se fora pouco, no meu traballo xa están doentes e preguntando que cando volvo. Todo o mundo a reclamar un pouco de iguana e eu só para repartir as racións.
Pero que saibades que teño historias en reserva que pronto verán a luz e farán as delicias dos lingüistas. Vós queredes o mellor e eu dareivos o mellor… pero teredes que agardar ao seu momento. Así que non desesperedes e lembrade que isto é gratis. E que tampouco está mal que, ademais de pedir, colaboredes de vez en cando deixando comentarios e dando algún ánimo que outro, xa que polo visto non aguantades un mes de nada sen post.
Hala, unha tarefa feita. Xa teño editadas as fotos da visita que fixemos ás Illas Cíes no mes de agosto. Supoño que xa todos as coñecedes: as súas praias, o seu sol, as súas gaivotas, tan pesadas…
Aquí podedes ver as fotos.
A task completed. I have edited the pictures from our visit to the Cies Islands, near Vigo. They are a piece of a Caribbean paradise in Galician shore. They’ve been declared National Park. They have nice beaches, warm weather, incredible landscapes, and… damned seagulls which are used to humans, so they continuously request food from the visitors. No one can get rid of them.
Ultimamente teño problemas para levar o blog ao día. O blog, as fotos, e tantas outras cousas da miña vida, porque o tempo non chega a nada.
Hai un mes comecei un curso de posgrao en contabilidade por internet. Por iso non actualizo tan a miúdo como vós agardades (¿é isto certo? ¿ou realmente non importa que tarde en actualizar?). Entre o traballo -que ultimamente está resultando moi esixente-, os estudos, e o día a día remato tan canso que cústame concentrarme en escribir. E cando teño un rato libre, ou unha fin de semana, prefiro dedicalo a outras cousas.
Volver a estudar fáiseme moi raro. Só levo un mes, e vou sacando boas notas ( ), pero dáme un pouco de agobio, despois de case 10 anos sen facer deberes. Sabedes que levo xa máis de sete anos da miña vida traballados? Incrible.
Cousas que teño que facer: editar fotos que están pendentes desde agosto; axudar á Fusa a escribir un texto teatral; facerlle o regalo de aniversario a Martín (feito); ver un montón de pelis; rematar de ver a serie que teño pendente; ler uns cantos libros (Nota: coller da biblioteca Lovin’ the alien, o libro sobre Bowie); intentar quedar cos colegas, que xa hai meses que non vexo ao Nacho, a Etel, a Mei, a Ben; escribir un post sobre as miñas viaxes ao traballo… e tantas outras cousas.
Agora xa sabedes o porque deste ritmo tan lento do último mes. Pero aproveitando que estou aquí, contareivos que a pasada fin de semana estivemos no concello da Veiga, bo lugar para exiliarse do contacto coa raza humana, se algunha vez tedes tal capricho.
Pasamos a fin de semana nunha casa de turismo rural, e saímos nunha excursión organizada á procura do cogomelo. A cousa foi ben, xa ao principio da ruta apañamos catro ou cinco boletos dos que enchen a cesta. En menos dun minuto xa fixeramos a mañá. E de alí a uns pasos, atopei un deses que só vira diante en fotos. Podedes atopar fotos das Setasna correspondente carpeta do Picasa, e da paisaxe na que se chama Trevinca. E aquí podedes ver unha foto dun boleto de máis de dous quilos. Pena non fora da lotería.
Ao final fixemos selección e reparto dos boletos entre os demais domingueiros rurais. A nós tocáronnos catro ou cinco, de bo tamaño, que xa foron convenientemente cociñados e envasados nun tarro con aceite, á espera do momento oportuno para o seu consumo. É dicir, que aínda temos na casa. É dicir, que aínda podedes pedir que vos convidemos. É dicir, que eu non o vou facer, e que se queredes setas tedes que botarlle morro. Ou ir ao monte por elas.
Boletos no seu hábitat idóneo / Boletus in their suitable habitat
I’m having serious troubles to keep this blog updated. This blog, the pictures I take, and many other things in my life, ’cause I ain’t no time!!!
A month ago, I started a graduate degree in accounting, via internet. That’s why I can’t update as often as I used to do, and you wish (Do you, really? Or don’t you worry about how long you’ll have to wait ’till the next Blue Iguana’s post?). Too much work, too much to study, too many things to do every day. So I end my days tired and can’t focus in writing. And when I have some time off, I don’t wanna spend it writing.
I’m feeling quite strange. I’m studying again, after spending seven years working. Incredible! Well, I’m getting good marks ( ), but sometimes I feel a bit stressed with homework, deadlines, subjects…
Things to do: edit pictures (pics from august are yet waiting); help Fusa to write a theater play; buy my brother’s birthday present (done); watch loads of movies; read tons of books (Note: borrow from the library Lovin’ the Alien, Bowie’s biography); meet my friends (haven’t seen Etel, Nacho, Meirinho, or Ben for months); write a post about my work trips; and many other things…
Now, you now why the rhythm of this blog is getting slower. But now I’m here, so I’ll tell you about last weekend. We spent it at A Veiga, a nice place to get lost and dismiss the human race from your mind.
We’ve been hosted in a rural tourism house (how is it called in English? Do you understand what I mean?), and went out to gather mushrooms. We were very lucky, and at the very beginning of the walk we got, in ten seconds, four or five boletus which fulfilled our baskets. A a few steps forward, I found one of those you can only watch in pictures. As usual, you can find mushroom’s pictures in the Setas folder at my Picasa, and weekend pictures at Trevinca folder. And here, you can watch a boletus weighted over 2 kg.
We shared our mushrooms with the other guests at the house. We took home four, I cooked and preserved in oil, on Sunday night. They could be a nice Saturday lunch…
), pero dáme un pouco de agobio, despois de case 10 anos sen facer deberes. Sabedes que levo xa máis de sete anos da miña vida traballados? Incrible. 
