Que o deporte é malo é algo que xa comentei neste blog. Vale que tamén ten aspectos positivos, como o de poñerte en boa forma física, segregar endorfinas, entreterte, e incluso coñecer xente mentres o practicas. Pero esencialmente, é algo malo. Y a los hechos me repito.
Desde que teño tempo libre para facer deporte, veño xogando un par de pachangas á semana. Pásoo ben, e normalmente non me manco… e menos mal que só me fago dano de vez en cando! Nestes tres últimos meses levo unha posible fisura nunha costela, que me molestou durante todo o mes de agosto, e o esguince de onte, que a saber cánto tardará en pasar.
E quixo a casualidade que ambas lesións foran causadas polo mesmo compañeiro; polo demais, un bo rapaz, bo xogador e nada leñero, pero que ten a mala sorte de levarme por diante cada vez que hai unha bola dividida (en realidade, agora que o penso a mala sorte é a miña, non a del). Que eu saiba, non ten nada na miña contra, pero quizais é que ten envexa de min por ser rico, por ser guapo, por ser un gran xogador. Non ten outra explicación.
Así que por uns días, nin deporte, nin praia, nin ir a por cogumelos, nin ná de ná. Por certo, falando do tema, xa empezamos a temporada -que promete ser boa- a principios deste mes. Así que todos os interesados en ir por elas, ide preparando as cestas, e poñendo data de saída para dentro de tres semanas.
