Xa sabemos todos que a cousa está difícil, así que deséxovos todo o mellor para o próximo ano, e que Santa Claus traia todo o que lle pedichedes, polo menos a aqueles que foron bos. E para aqueles aos que non vos traia nada por ter sido malos… pois mira, que vos quiten o bailado en 2011!

Felices festas e feliz ano

Merry Christmas and happy New Year

Veselé Vánoce a Šťastný Nový Rok

Polas mañás érgome cedo, sen facer ruído para non espertar á muller. Logo marcho da casa, e paso un par de horas deitado nunha camilla, mentres unha rapaza me dá masaxes e me aplica descargas eléctricas. Non volvo á casa ata o mediodía, cunha perna afeitada e cheirando a alcohol. E a iso chámanlle rehabilitación? A min paréceme o plan de fin de semana de C.h.a.r.lie  Sh.e.en!

Aquí estou de volta, un ano máis vello e vencendo a preguiza que dá escribir. Semella que o esguince subiume ata o cerebro, e que cústame máis contar as miñas historietas. Tamén pode ser causa da idade. E non é que houbera moitas novidades neste tempo, porque entre unha cousa e outra, estou bastante parado (é un chiste).

O caso é que o maldito nocello segue a darme a lata. Relendo o último post, queda claro que como adiviño non teño ningún futuro (mira, outro chiste). Nin curei o pé en tres semanas, nin se cumpriron as expectativas que anunciaba sobre a temporada de setas.

Así que sigo coxo, sen poder andar moito, sen conducir, e por suposto, sen actividades complicadas como correr ou saltar: se non son capaz de aguantar moito tempo de pé, non digamos xa o que sería facer deporte. De feito, o problema non é unicamente o esguince, senón unha tendinite que previamente sufría no Aquiles, e que podería ter devido en rotura de non ser por unha oportuna patada que me impuxo o necesario reposo.

O estraño caso do meu nocello con forma e tamaño de cebola levoume a consultar varios médicos, e todos dixeron o mesmo: o deporte é malo para o corpo, e a certas idades, é peor. Algo xa sabido e comentado neste blog. A última traumatóloga coa que consultei recomendoume que, a non ser que gañase diñeiro co tema do fútbol sala –que non vai ser o meu caso-, me dedicase a cousas máis suaves e apropiadas á miña condición e senectude, como o ioga, a natación, ou mirar obras (iso si, sentado). Xusto, xusto, o mesmiño que me di a muller. Sniff.

Así que os médicos mandaron que tiña que ir a rehabilitación, e vendo o que lle pasou á Amy por dicir “Non, non, non”, eu dixen “si, si, si”, e comezarei esta mesma semana. Obríganme a facer un montón de cousas, das que a metade non sei o que significan. Teño que facer potenciación muscular dos sóleos (?), propiocepción (¿?¿?), un lote máis de tratamentos, e o que mellor pinta me ten, cinesiterapia. Sospeito que isto último é ver películas motivacionais sobre xente que supera as súas limitacións físicas, tipo Rocky, Fama, Carros de Fuego ou John Bobbit.

Vamos, que o esguince segue dando pé (outro chiste máis, hoxe estou que racho) a moito comentario, pero ao mesmo tempo, impídeme facer unha vida normal. Isto significa que apenas saímos dúas ou tres veces a por cogomelos, e só en zonas de pouco monte… pero todas con resultados magníficos. A temporada non foi boa, porque o verán durou dous meses máis do previsto, pero aínda así nós tivemos sorte. Creo que este ano collemos os mellores boletus da historia, sobre o cal algúns afortunados lectores poden dar fe. E outros aínda están a tempo de facelo, porque témolos conservados.

Queda unha última cuestión, relacionada en certo modo cos cogomelos. Hai uns días, ao comezo do acueduto festivo este, visitamos a Mr. E. en Ourense. A escusa que puxemos foi a de apañar níscalos nos montes que el coñece, pero o motivo real era que nos levase de paparota e a bañarnos nas augas quentes da súa cidade. Nas naturais e termais, que das outras xa temos na casa. Ou pensades que non nos lavamos? Mentres estabamos pracenteiramente a remollo durante horas como bacallaus curados, algún desaprensivo rompeunos un dos cristais do coche, así, en complot, con la intención de revolver, a ver si encontraba algo de valor…

E revolveron, e atoparon, e roubaron unhas gafas de sol, produto de gran valor e especialmente demandado no mes de decembro. Por suposto, non levaron nin os quilos de setas, nin moito menos os libros que tiñamos no carro, porque esas porquerías non as quere ninguén. O coche xa está arranxado grazas ao seguro, que para iso está, pero desde ese momento Ourense queda engadida á lista de vilas que non volveremos visitar co 206, xunto con Vigo.

A este ritmo, ou deixamos o coche no garaxe e nos movemos con excursións desas de “ao regreso, demostración de olla express”, ou imos tachar tantos destinos que o noso vai parece o mapa dos Simpson cos estados nos que teñen prohibida a entrada.

PD: Seica o da cinesiterapia non consiste precisamente en ver películas, senón en facer exercicios co pé… pois case o prefiro, porque se me chegan a poñer unha peli xaponesa como a que vimos en Cineuropa, si que me ía dar un esguince cerebral grave.

Que o deporte é malo é algo que xa comentei neste blog. Vale que tamén ten aspectos positivos, como o de poñerte en boa forma física, segregar endorfinas, entreterte, e incluso coñecer xente mentres o practicas. Pero esencialmente, é algo malo. Y a los hechos me repito.

Desde que teño tempo libre para facer deporte, veño xogando un par de pachangas á semana. Pásoo ben, e normalmente non me manco… e menos mal que só me fago dano de vez en cando! Nestes tres últimos meses levo unha posible fisura nunha costela, que me molestou durante todo o mes de agosto, e o esguince de onte, que a saber cánto tardará en pasar.

E quixo a casualidade que ambas lesións foran causadas polo mesmo compañeiro; polo demais, un bo rapaz, bo xogador e nada leñero, pero que ten a mala sorte de levarme por diante cada vez que hai unha bola dividida (en realidade, agora que o penso a mala sorte é a miña, non a del). Que eu saiba, non ten nada na miña contra, pero quizais é que ten envexa de min por ser rico, por ser guapo, por ser un gran xogador. Non ten outra explicación.

Así que por uns días, nin deporte, nin praia, nin ir a por cogumelos, nin ná de ná. Por certo, falando do tema, xa empezamos a temporada -que promete ser boa- a principios deste mes. Así que todos os interesados en ir por elas, ide preparando as cestas, e poñendo data de saída para dentro de tres semanas.

Hai 4.000 anos, dous mozos de Conxo

-Neeeeeno, acabo de facer uns petrografittis no monte Pedroso, para que os p***s picheleiros saiban quen manda!

-Buaaah, tron, pa flipar! E que lles puxeches?

-“CONXO RULEZ” e “UGH IZ DA KING” *

-Como mola, tío! E onde os fixeches, na Selva Negra, para que os vexan ben os domingueiros?

-Máis arriba

-Máis arriba? Na Granxa do Xesto?

-Non, non, máis arriba

-Pois non sei….

-No cumio, tío, no alto de todo

-Ah, xa sei! Nas pedras que hai no mirador, xunto ao camiño, e ben en grande para que se vexan ao lonxe?

-Non, do outro lado do monte, na parte que mira para Figueiras, nuns pelouros que hai entre uns toxos! A que farda?

-…

Nos tempos de antes -dá igual que foran neolíticos, castrexos ou romanos- tiñan a puñetera manía de facer as súas cousas no quinto carallo. Se queredes visitar estes petróglifos, tedes que subir case ata o cumio, e coller a pista de terra que sae xunto ao edificio do repetidor. De alí a uns metros, hai un carreiriño cun cartel posto por unha asociación local. Pasades a primeira rocha que atopades, e cando xa non podedes seguir máis, mirades cara abaixo e á esquerda. Cunha pouca sorte, atoparedes os gravados.

* “Conxo manda” e Ugh é o rei”, en inglés coloquial

Desde o día de hoxe, a nosa experiencia musical mellorou de xeito moi sensible, grazas aos magníficos altavoces que nos regalou Mr. E, e que el atopara xunto a un contedor do lixo. Non só funcionan perfectamente, senón que ata son bonitos e de aspecto moderno. Se é que a xente tira cada cousa…

Ademais, con ese agasallo, Mr. E conseguiu que lle revocase as cualificacións de Amigote, Mala Influencia e Persoa non Grata, que eu lle acababa de outorgar en relacións cuns sucesos acaecidos en diversos bares da cidade entre a noite do luns e as seis desta mañá, pero que non veñen ao caso nin están relacionados cos contidos deste blog.

Moitas grazas, Mr. E!

Hai uns 4.000 anos, o lugar que agora ocupa Santiago de Compostela estaba xa habitado. Nin a cidade ocupaba tanto espazo, nin tiña o mesmo número de habitantes, nin por suposto, tantos bares como agora (algún tiña que haber xa). Naquela época –insisto, hai preto de 4.000 anos- alguén gravou, nunha rocha no actual barrio de Conxo, e usando para este fin instrumentos feitos de pedra, as armas que servían como símbolos do poder da época: espadas, alabardas, escudos…

Os petróglifos están nun monte no cal tamén se construíu un castro. Estamos falando, polo tanto, das orixes desta cidade, moito antes de que ninguén puidera imaxinar apóstolos predicantes, herexes decapitados, eremitas visionarios, bispos e reis necesitados de lexitimación para as súas cruzadas, hordas invasoras chegadas de África, mestres do románico, séculos de historia, ou autobuses cheos de turistas.

Ademais dese valor histórico, esa pedra indica un cambio social cara a unha organización social xerarquizada, e o intercambio cultural que existía xa daquela con centroeuropa –a posible orixe das alabardas, de representación pouco habitual en Galicia-. E por riba de todo, son unha expresión da capacidade intelectual do ser humano, un dos moitos pasos dados antes de chegar ao día de hoxe. Por todo iso, merece ser valorada.

Pero cantos nativ@s santiagueses, ou cant@s d@s que viviron aquí durante a súa época universitaria, ou d@s que viñeron a coñecer a cidade, escoitaron falar deses petróglifos, ou dos que existen no curuto do Monte Pedroso? Seguro que moi pouc@s. Pola sinxela razón de que non é fácil atopar información sobre eles. E porque resulta aínda máis difícil atopalos.

Para chegar aos petróglifos de Conxo, pese a que se atopan a escasos metros de varias das principais vías de comunicación de Santiago, hai que aventurarse entre toxos e xestas. A única indicación que existe é recente, e foi colocada por unha asociación, non polas institucións públicas. O abandono chega ao punto de que, ata hai ben pouco, un valado dividía o xacemento, quedando parte del en propiedade privada. De feito, a rocha foi perforada e usada como se para colocar unha das estacas do peche.

En Galicia temos un rico patrimonio cultural, con vestixios que se remontan á época megalítica. En cada concello hai cando menos unha mámoa, un petróglifo, un castro, un castelo, unha igrexa… 

Pero esa sobreabundancia fai que, en moitas ocasións, gran parte dese patrimonio quede abandonado. Sabémolo todos os que algunha vez intentamos visitar algún punto de interese e a sinalización era confusa ou inexistente; ou o acceso era impracticable; ou o xacemento estaba en condicións lamentables; ou non se podía visitar porque estaba pechado.

Neste caso, os petróglifos de Conxo están nas inmediacións do casco urbano. Preto do novo hospital, e ao pé da rúa da Volta do Castro. Tan só é necesario desbrozar cincuenta metros de pista, acondicionar un pouco o camiño, e poñer un cartel indicando a súa existencia. Semella que iso é pedir demasiado, a quen sexa que corresponda.

Agardando que algún día sexan valorados e coidados como merecen, déixovos con algunhas fotos. Non son moi boas, porque a hora non era a máis indicada para obter un bo contraste. Pero valen para que vos fagades unha idea. Son gifs animados, así que se clickades, veredes a foto orixinal e a traza sobreposta.

Xa case pasou o verán –aínda que por Santiago aínda non rematou de chegar-, e o certo é que apenas actualicei o blog; debe ir mes e medio sen que teña posto ningunha entrada nova.

Tampouco é que teñamos feito nin moitas cousas, nin moi excepcionais (ir á praia unhas cantas veces, buscar o sol e facer reunión de ex-praguenses no retiro rural de Mr. E, facer algo de deporte, viaxar un pouquiño…), que tivesen ocupados todos os meus minutos. Pero, pese a que a actividade en principio non foi excesivamente intensa, non me sobrou o tempo, precisamente.

De feito, a finais de xullo –escapando do Apóstolo- fixemos unha viaxe a Salamanca e a Madrid; pero ata onte mesmo non conseguín rematar a edición das fotos. Nada excepcional, pero se queredes velas, aquí está a galería do Picasa.
Por último, aproveito para actualizar o penúltimo post. Temo que estou na obriga de admitir a miña derrota ante os minisaltóns. Nestas semanas, multiplicáronse a ritmo de praga bíblica e comeron case todas as leitugas. Así lles dea indixestión e cagarría!

Ai, amigo Teddy, a ver como te liberas desta…. Pa min, que nin poñéndote de xeonllos e rogando amor. Coas cousas boas que facías como músico, quen te mandaría pasarte ao lado escuro?

“Como un viento salvaje color azul, arrasando con todo vengo del sur. Yo soy el héroe de mi casa, el enemigo de la grasa. No hay plato que pueda conmigo ni rincón que no haya barrido. Inspiro y me enfundo los guantes de goma. Con la fregona me siento otra persona. Empieza el baile, meto el mocho en la lejía; déjame que me ría… Mmmuaaaajajajaaaa. Sacudo alfombras hago camas limpio el váter riego las plantas pongo el agua a calentarse. Como un viento salvaje color azul…”

Unha das consecuencias da miña situación non-laboral é a de poder pasar máis tempo na casa, despois dunha tempada na cal isto era a excepción. Lembro un día, hai poucos meses, no cal Ara chegara xa de noite, e ao atoparme díxome “¡Estás aquí, que sorpresa!”. Empezaba a correr o risco de que un día xa nin me recoñecese…

Ademais das diversas tarefas cotiás, como facer a comida (que difícil é elixir os menús cando se cociña todos os días!) e a limpeza, paso o tempo cos últimos axustes da mudanza e rematando de poñer o piso ao noso gusto. Tirando dos meus xenes Villamor e Meléndez, ando ocupado na bricolaxe, pero sen agobiarme moito, facendo chapucillas por aquí, restaurando mobles vellos por alá…

Outro dos meus pasatempos é o de coidar das plantas da terraza. Teño a todas as vellas do patio de mazá entusiasmadas cos meus parterres de lavanda, petunias, cufeas e demais. Pero a min, o que máis me cunde son as leituguiñas e as plantas aromáticas, e poder darme o gustazo de cociñar con ourego e albahaca frescos, recén collidos. Se non fora porque cortei a coleta, podería pasar por colaborador de Bricomanía.

Por certo, teño un problema coa horta, para o cal preciso de axuda: unha praga de mini-saltóns que se dedica a asolar a miña plantación, pese aos meus esforzados intentos por exterminalos (que basicamente consisten en espachurrar os que atopo, o can non é fácil dado que son tan pequenos que pasan facilmente desapercibidos). Nesta guerra alieime coas mini-arañas, que xa están tomando as posicións estratéxicas desde as que atacar ao inimigo. Pero á espera da gran ofensiva, ¿alguén pode ofrecer consello, de carácter bélico ou político, sobre como lograr unha vitoria total sobre os mini-saltóns?

¡Existen! ¡Non é a miña imaxinación!

Como di Jordi Skywalker, estou feito un heroe da casa… e tamén de todo o edificio, axudando a damas en apuros, rescatándoas do seu encerro no ascensor, devolvéndolles a honra (e as bragas) que perderan mentres tendían a colada, ou informándoas sobre os usos culinarios de certas plantas. Así que, mentres sigo esperando a prometida visita dalgún dos lectores deste blog –anunciada para a semana pasada, e da cal aínda non se sabe nada-, permitídeme que vos dea un último super-consello: ¡NO ME PISES LO FREGAO!